ظرفیت‌های مغفول اصفهان در سیاست‌گذاری کشاورزی

اصفهان امروز در بسیاری از حوزه‌های صنعتی، کشاورزی و اقتصادی، هم‌تراز استان‌های بزرگ و حتی پایتخت کشور نقش‌آفرینی می‌کند و نمی‌توان این استان را صرفاً با نگاه یک شهرستان یا استان عادی ارزیابی کرد. سهم اصفهان در صنایع مختلف به‌گونه‌ای است که در بسیاری از بخش‌ها یا رتبه نخست کشور را در اختیار دارد یا جزو استان‌های پیشرو محسوب می‌شود و همین جایگاه، ضرورت توجه متفاوت به ظرفیت‌ها و مطالبات این استان را دوچندان می‌کند.

در بخش کشاورزی نیز اصفهان طی سال‌های گذشته توانسته ظرفیت‌های قابل‌توجهی ایجاد کند و تشکل‌ها و اتحادیه‌های تخصصی این حوزه، با سابقه‌ای طولانی، نقش مؤثری در توسعه صادرات، ساماندهی تولید و حمایت از بخش کشاورزی ایفا کرده‌اند. فعالیت‌هایی که در حوزه صادرات محصولات کشاورزی، پایانه‌های صادراتی و حتی همکاری با سایر استان‌ها در دوره کرونا انجام شده، بخشی از این ظرفیت و تجربه اجرایی به شمار می‌رود.

با وجود این توانمندی‌ها، همچنان یکی از مطالبات اصلی، استفاده بیشتر از ظرفیت تشکل‌های تخصصی استان در جلسات تصمیم‌گیری و فرآیندهای سیاست‌گذاری است. حوزه‌هایی مانند گیاهان دارویی و گلخانه‌ها، از ظرفیت‌های مهم اصفهان محسوب می‌شوند که می‌توانند در سطح ملی نقش‌آفرینی بیشتری داشته باشند، اما لازمه آن، بهره‌گیری از تجربه فعالان این بخش در تدوین سیاست‌ها و مقررات است.

بسیاری از تصمیمات و قوانین اقتصادی و کشاورزی، تأثیر مستقیمی بر فعالیت‌های استان اصفهان دارد و در مواردی، آثار این تصمیمات در اصفهان حتی بیشتر از پایتخت نمایان می‌شود. به همین دلیل، مشارکت دادن تشکل‌ها و فعالان اقتصادی استان‌ها در فرآیند تدوین قوانین و تصمیم‌گیری‌ها، ضرورتی جدی برای کاهش مشکلات و افزایش کارآمدی سیاست‌ها به شمار می‌رود.